One of the Official group of Gujarat and DNH Mahanubhav's. Dharmik seva and Unity of local mahanubhav
Saturday, 17 March 2018
Thursday, 15 February 2018
Jalicha dev ki leela
*श्रीक्षेत्र जाळीचा देव*
" *जाळीचा देव" हे महानुभाव पंथामधील भाविकांसाठी अत्यंत महत्त्वाचे धार्मिक ठिकाण आहे. या ठिकाणी श्री चक्रधर स्वामी यांचे काही काळ वास्तव्य होते.*
श्रीक्षेत्र जाळीचा देव - अजिंठ्यापासून २८ किलोमीटरवर महानुभाव पंथीयांचे "जाळीचा देव' हे पवित्र तीर्थक्षेत्र आहे. महानुभाव पंथांचे संस्थापक श्री चक्रधर स्वामी बाराव्या शतकात महाराष्ट्रभ्रमण करत होते. ते श्री चक्रधर स्वामी गंगातीराकडून कनाशी, भडगाव, पाचोरा, शेंदुणी, चांगदेव, हरताळा येथे आले. *हरताळा येथून स्वामी सावळतबारा येथे आले. येथून वालसाविंगीस (जि. जालना) जाताना पवथताच्या या घनदाट अरण्यात जाळीच्या सावलीत विश्रांती घेण्यासाठी ते थांबले.* *त्या ठिकाणी यांना दोन वाघिणीची पिल्ले दिसली. ते त्या पिल्लांना आपल्या मांडीवर घेऊन त्यांना प्रेमाने कुरुवाळू लागले. तेवढ्यात वाघीण त्या ठिकाणी आली व गर्जना करू लागली . स्वामींनी तिच्याकडे कृपाकटाक्ष टाकताच ती पाळीव कुत्र्याप्रमाणे स्वामींकडे पाहून शेपटी हलवू लागली. ही लिळा(घटना) वृक्षवेलींनी बहरलेल्या जाळीमध्ये स्वामी बसले असताना घडली. म्हणून या तीथथक्षेत्राला जाळीचा देव हे नाव पडले.* वाघोदा (जि. जळगाव) येथील भक्त (कै.) लक्ष्मणराव पाटील आपला कुष्ठरोग चांगला व्हावा यासाठी सन १९३६मध्ये येथे आले. त्यांनी येथे एकवीस दिवस उपवास करून नामस्मरण केले. एकविसाव्या दिवसी पहाटे तीनला एक साधू त्यांना स्वप्नात दिसले. व म्हणाले तू मला सावली कर, मी तुझा रोग नष्ट करतो. त्यानंतर थोड्याच दिवसात श्री. पाटील निरोगी झाले. स्वप्नात परमेश्वराला दिलेले अभिवचन पूर्ण करण्यासाठी त्यांनी या स्थानाभोवतीची झाडे झुडुपे काढून १९३८मध्ये मंदिराच्या बांधकामास सुरुवात केली. त्यावेळी तेथे निजामच्या बादशाहाची राजवट असल्यामुळे येथील अधिकारी बांधकामासाठी मंजुरी देत नव्हते. तेव्हा (कै.) श्री. पाटील व तेथील पुजारी (कै.) दत्तूबुवा हैदराबादला जाऊन बांधकामाची परवानगी घेऊन आले. १९४२मध्ये सभामंडपाचे काम पूर्ण होऊन कलशारोहण समारंभ थाटात झाला.
*नारळासाठी गुराख्यांना स्थान दर्शन लाभ -*
स.न. १९२० ते १९२५ या काळात येथे कुणीही राहत नव्हते. जाळीच्या वेलांखाली दगड मातीचा ओटा मात्र बाधंलेला होता या आठवणी आजही सावळदेवा गावचे वृद्ध गुराखी सागंतात की पौर्णिमेचा दिवस असला की येथील गुराखी या स्थानावर आवर्जून जात, कारण या स्थानावर तुरळक भक्तांनी अर्पण केलेले नारळ असत.. साधारण चार ते पाच नारळ मिळायचे. सर्व गुराखी एकत्र येऊन हे नारळ फोडून खात.
जाळीचा देव, अजिंठा-बुलढाणा रोडवर अजिंठयांहून पूर्वेस २९ किमी आहे. १).औरंगाबाद ते जाळीचादेव १२१, किमी आहे, २).जळगाव ते जाळीचादेव ९३,किमी आहे, ३).जालना ते जाळीचादेव (सिल्लोड अजिंठा रोडने) १३२, किमी, बुलढाणा रोडने १३२ किमी, वालसांगवीहून ईशान्येस जनूना रोडने ९ किमी आहे, हा पायी मार्ग आहे, जाळीचा देव येथे जाण्यासाठी एस.टी.च्या बसेस मिळतात.
*स्थान माहिती - १ आसन स्थान ... हे स्थान सह्याद्री पर्वतावर उत्तर सोंडेवर पूर्वाभिमुख मंदिरात आहे,*
*लीळा - चक्रधर स्वामी आपल्या परिभ्रमण काळात फिरत असताना पूर्वार्धात सावळदबार्याहून भला मोठा सह्याद्रीचा पहाड चढून आले. नंतर तिथे काही काळ विश्रांती घेऊन ते पुढे वालसांगवीकडे गेले, (वि.स्था.पो.क्र.१५२१* )
तात्पर्य- स्वामीनी जसा स्वतःचा थकवा घालविला त्याप्रमाणे त्यांना अनन्य भावाने शरण आलेल्या भक्ताचा शारीरिक मानसिक थकवा दूर करून आपल्याला असीम असा आनंद या स्थळी मिळतो.
" *जाळीचा देव" हे महानुभाव पंथामधील भाविकांसाठी अत्यंत महत्त्वाचे धार्मिक ठिकाण आहे. या ठिकाणी श्री चक्रधर स्वामी यांचे काही काळ वास्तव्य होते.*
श्रीक्षेत्र जाळीचा देव - अजिंठ्यापासून २८ किलोमीटरवर महानुभाव पंथीयांचे "जाळीचा देव' हे पवित्र तीर्थक्षेत्र आहे. महानुभाव पंथांचे संस्थापक श्री चक्रधर स्वामी बाराव्या शतकात महाराष्ट्रभ्रमण करत होते. ते श्री चक्रधर स्वामी गंगातीराकडून कनाशी, भडगाव, पाचोरा, शेंदुणी, चांगदेव, हरताळा येथे आले. *हरताळा येथून स्वामी सावळतबारा येथे आले. येथून वालसाविंगीस (जि. जालना) जाताना पवथताच्या या घनदाट अरण्यात जाळीच्या सावलीत विश्रांती घेण्यासाठी ते थांबले.* *त्या ठिकाणी यांना दोन वाघिणीची पिल्ले दिसली. ते त्या पिल्लांना आपल्या मांडीवर घेऊन त्यांना प्रेमाने कुरुवाळू लागले. तेवढ्यात वाघीण त्या ठिकाणी आली व गर्जना करू लागली . स्वामींनी तिच्याकडे कृपाकटाक्ष टाकताच ती पाळीव कुत्र्याप्रमाणे स्वामींकडे पाहून शेपटी हलवू लागली. ही लिळा(घटना) वृक्षवेलींनी बहरलेल्या जाळीमध्ये स्वामी बसले असताना घडली. म्हणून या तीथथक्षेत्राला जाळीचा देव हे नाव पडले.* वाघोदा (जि. जळगाव) येथील भक्त (कै.) लक्ष्मणराव पाटील आपला कुष्ठरोग चांगला व्हावा यासाठी सन १९३६मध्ये येथे आले. त्यांनी येथे एकवीस दिवस उपवास करून नामस्मरण केले. एकविसाव्या दिवसी पहाटे तीनला एक साधू त्यांना स्वप्नात दिसले. व म्हणाले तू मला सावली कर, मी तुझा रोग नष्ट करतो. त्यानंतर थोड्याच दिवसात श्री. पाटील निरोगी झाले. स्वप्नात परमेश्वराला दिलेले अभिवचन पूर्ण करण्यासाठी त्यांनी या स्थानाभोवतीची झाडे झुडुपे काढून १९३८मध्ये मंदिराच्या बांधकामास सुरुवात केली. त्यावेळी तेथे निजामच्या बादशाहाची राजवट असल्यामुळे येथील अधिकारी बांधकामासाठी मंजुरी देत नव्हते. तेव्हा (कै.) श्री. पाटील व तेथील पुजारी (कै.) दत्तूबुवा हैदराबादला जाऊन बांधकामाची परवानगी घेऊन आले. १९४२मध्ये सभामंडपाचे काम पूर्ण होऊन कलशारोहण समारंभ थाटात झाला.
*नारळासाठी गुराख्यांना स्थान दर्शन लाभ -*
स.न. १९२० ते १९२५ या काळात येथे कुणीही राहत नव्हते. जाळीच्या वेलांखाली दगड मातीचा ओटा मात्र बाधंलेला होता या आठवणी आजही सावळदेवा गावचे वृद्ध गुराखी सागंतात की पौर्णिमेचा दिवस असला की येथील गुराखी या स्थानावर आवर्जून जात, कारण या स्थानावर तुरळक भक्तांनी अर्पण केलेले नारळ असत.. साधारण चार ते पाच नारळ मिळायचे. सर्व गुराखी एकत्र येऊन हे नारळ फोडून खात.
जाळीचा देव, अजिंठा-बुलढाणा रोडवर अजिंठयांहून पूर्वेस २९ किमी आहे. १).औरंगाबाद ते जाळीचादेव १२१, किमी आहे, २).जळगाव ते जाळीचादेव ९३,किमी आहे, ३).जालना ते जाळीचादेव (सिल्लोड अजिंठा रोडने) १३२, किमी, बुलढाणा रोडने १३२ किमी, वालसांगवीहून ईशान्येस जनूना रोडने ९ किमी आहे, हा पायी मार्ग आहे, जाळीचा देव येथे जाण्यासाठी एस.टी.च्या बसेस मिळतात.
*स्थान माहिती - १ आसन स्थान ... हे स्थान सह्याद्री पर्वतावर उत्तर सोंडेवर पूर्वाभिमुख मंदिरात आहे,*
*लीळा - चक्रधर स्वामी आपल्या परिभ्रमण काळात फिरत असताना पूर्वार्धात सावळदबार्याहून भला मोठा सह्याद्रीचा पहाड चढून आले. नंतर तिथे काही काळ विश्रांती घेऊन ते पुढे वालसांगवीकडे गेले, (वि.स्था.पो.क्र.१५२१* )
तात्पर्य- स्वामीनी जसा स्वतःचा थकवा घालविला त्याप्रमाणे त्यांना अनन्य भावाने शरण आलेल्या भक्ताचा शारीरिक मानसिक थकवा दूर करून आपल्याला असीम असा आनंद या स्थळी मिळतो.
भक्त के आठ प्रकार
*परमेश्वराचे आठ भक्त*
श्री. स्वामींच्या पूजा अवसराच्या वेळेसच प्रेमियाला प्रेमाचा संचार होत असतो. प्रत्यक्ष ईश्वरस्वरुपाचे दर्शन होते. ज्या भक्ताकडून पुरभजन घडले व अधिकारानुसार परमेश्वराचे सान्निधान, सेवा, भजन, दास्य घडत असून पुर्वजोडमध्ये प्रेमाचा घडलेला उपाय, त्यांनाच परमेश्वर प्रेमसंचार देतात. ते भक्त अतिशय भाग्यवान ठरतात. कारण " परमेश्वर भक्ताशी समोर देती ज्ञानियासी पाठीसी घालीती"
*१)* *पुरभजनिया भक्त* *:-*
उभयदृश्यावताराचे ठिकाणी भजन घडल्याने त्या भक्ताला प्रेम होते व तो भक्त परमेश्वराशिवाय राहू शकत नाही. उदा : बाईसाला पूर्वी ईश्वरसेवा घडली होती. म्हणून ' घरी जाऊनी संबंध दिधला' व तिला प्रेम दिले.
२) *विषयप्रेमिया भक्त* *:-*
विषयप्रेम होण्यास आधी कोरावेध पाहिजे व ईश्वराचे ठिकाणी तसेच ज्ञानिया भक्ताचे ठिकाणी अत्यंत आवडी पाहिजे. विषयप्रेम होण्यास स्त्रीदेह ही पाहिजे. स्त्रीदेहीच विषयप्रेम होते. विषयप्रेमाची विशेषता ही आहे की, हे दुर्लभ आहे. सान्निधानी परमेश्वराचा वियोग सहन होत नाही. जर परमेश्वरानी वियोग दिला तर तो क्षणाचाही विलंब न करता देहाचा त्याग करतो. उदा. रुक्मिणी श्रीकृष्णाचे नांव एकताच तिला आवड उत्पन्न होऊन विरह सहन होत नव्हता. जर श्रीकृष्णाने तिला दर्शन दिले नसते तर तिने देह त्यागला असता.
*३) *आग्रहिया भक्त* *:-*
या भक्ताला परमेश्वराकारणे इतका आग्रह असतो त्या आग्रहास्तव प्रसन्न करून घेतो.
'एल्हो' ही आग्रह करून स्वीकारायला लावीत होती. परमेश्वरही जीवाला आग्रह करतात, " येथीची दशीच धरली पुरे" आग्रह करुन स्वीकारायला लावतात.
*४)* *तळमळिया भक्त* *:-*
परमेश्वराविषयी एवढी तळमळ असते की, तो केव्हा भेटेल, दिसेल, पाहील, अशी भावना होऊन तळमळ लागते. उदा. भट्टोबासांनी स्वामी जेव्हा सोडुन गेले होते तेव्हा आपला देह एवढा कृश करुन कशाचेही भान नसून बेशुद्ध अवस्था केली होती. " भक्त वियोगी नुरे" भक्त परमेश्वराशिवाय राहू शकत नाही.
*५)* *आत्महननिया भक्त* *:*परमेश्वराचा वियोग सहन होत नाही म्हणून आत्मघात करून देह त्यागतात.
*६)* *अवस्थाप्रगटिया भक्त*
या भक्ताला दहा अवस्था प्राप्त झाल्यावरच देहत्याग करतो. एवढी परमेश्वराचे ठिकाणी श्रद्धा असते. ' देव माझा मी देवाचा' ही भावना असते.
*७* *आइकत खेओजाय -*
हा भक्त उत्तम प्रेमिया असतो. तो समोर परमेश्वराची मुर्त नाही या शब्दाबरोबरच देहत्याग करतो. क्षणभरही राहु शकत नाही. उदा - महादेवब्राम्हणाने खोटी वार्ता एकताच देह त्यागला.
*८)* *उपाइया भक्त* *:-*
हा भक्त कनिष्ठ प्रकारचा असुन तो उपाय करुन देह त्यागतो.
श्री. स्वामींच्या पूजा अवसराच्या वेळेसच प्रेमियाला प्रेमाचा संचार होत असतो. प्रत्यक्ष ईश्वरस्वरुपाचे दर्शन होते. ज्या भक्ताकडून पुरभजन घडले व अधिकारानुसार परमेश्वराचे सान्निधान, सेवा, भजन, दास्य घडत असून पुर्वजोडमध्ये प्रेमाचा घडलेला उपाय, त्यांनाच परमेश्वर प्रेमसंचार देतात. ते भक्त अतिशय भाग्यवान ठरतात. कारण " परमेश्वर भक्ताशी समोर देती ज्ञानियासी पाठीसी घालीती"
*१)* *पुरभजनिया भक्त* *:-*
उभयदृश्यावताराचे ठिकाणी भजन घडल्याने त्या भक्ताला प्रेम होते व तो भक्त परमेश्वराशिवाय राहू शकत नाही. उदा : बाईसाला पूर्वी ईश्वरसेवा घडली होती. म्हणून ' घरी जाऊनी संबंध दिधला' व तिला प्रेम दिले.
२) *विषयप्रेमिया भक्त* *:-*
विषयप्रेम होण्यास आधी कोरावेध पाहिजे व ईश्वराचे ठिकाणी तसेच ज्ञानिया भक्ताचे ठिकाणी अत्यंत आवडी पाहिजे. विषयप्रेम होण्यास स्त्रीदेह ही पाहिजे. स्त्रीदेहीच विषयप्रेम होते. विषयप्रेमाची विशेषता ही आहे की, हे दुर्लभ आहे. सान्निधानी परमेश्वराचा वियोग सहन होत नाही. जर परमेश्वरानी वियोग दिला तर तो क्षणाचाही विलंब न करता देहाचा त्याग करतो. उदा. रुक्मिणी श्रीकृष्णाचे नांव एकताच तिला आवड उत्पन्न होऊन विरह सहन होत नव्हता. जर श्रीकृष्णाने तिला दर्शन दिले नसते तर तिने देह त्यागला असता.
*३) *आग्रहिया भक्त* *:-*
या भक्ताला परमेश्वराकारणे इतका आग्रह असतो त्या आग्रहास्तव प्रसन्न करून घेतो.
'एल्हो' ही आग्रह करून स्वीकारायला लावीत होती. परमेश्वरही जीवाला आग्रह करतात, " येथीची दशीच धरली पुरे" आग्रह करुन स्वीकारायला लावतात.
*४)* *तळमळिया भक्त* *:-*
परमेश्वराविषयी एवढी तळमळ असते की, तो केव्हा भेटेल, दिसेल, पाहील, अशी भावना होऊन तळमळ लागते. उदा. भट्टोबासांनी स्वामी जेव्हा सोडुन गेले होते तेव्हा आपला देह एवढा कृश करुन कशाचेही भान नसून बेशुद्ध अवस्था केली होती. " भक्त वियोगी नुरे" भक्त परमेश्वराशिवाय राहू शकत नाही.
*५)* *आत्महननिया भक्त* *:*परमेश्वराचा वियोग सहन होत नाही म्हणून आत्मघात करून देह त्यागतात.
*६)* *अवस्थाप्रगटिया भक्त*
या भक्ताला दहा अवस्था प्राप्त झाल्यावरच देहत्याग करतो. एवढी परमेश्वराचे ठिकाणी श्रद्धा असते. ' देव माझा मी देवाचा' ही भावना असते.
*७* *आइकत खेओजाय -*
हा भक्त उत्तम प्रेमिया असतो. तो समोर परमेश्वराची मुर्त नाही या शब्दाबरोबरच देहत्याग करतो. क्षणभरही राहु शकत नाही. उदा - महादेवब्राम्हणाने खोटी वार्ता एकताच देह त्यागला.
*८)* *उपाइया भक्त* *:-*
हा भक्त कनिष्ठ प्रकारचा असुन तो उपाय करुन देह त्यागतो.
Krishna sudama story
कृष्ण और सुदामा का प्रेम बहुत गहरा था। प्रेम भी इतना कि कृष्ण, सुदामा को रात दिन अपने साथ ही रखते थे।
कोई भी काम होता, दोनों साथ-साथ ही करते।
एक दिन दोनों वनसंचार के लिए गए और रास्ता भटक
गए। भूखे-प्यासे एक पेड़ के नीचे पहुंचे। पेड़ पर एक
ही फल लगा था।
कृष्ण ने घोड़े पर चढ़कर फल को अपने हाथ से तोड़ा। कृष्ण ने फल के छह टुकड़े
किए और अपनी आदत के मुताबिक पहला टुकड़ा सुदामा को दिया।
सुदामा ने टुकड़ा खाया और बोला,
'बहुत स्वादिष्ट! ऎसा फल कभी नहीं खाया। एक
टुकड़ा और दे दें। दूसरा टुकड़ा भी सुदामा को मिल
गया।
सुदामा ने एक टुकड़ा और कृष्ण से मांग
लिया। इसी तरह सुदामा ने पांच टुकड़े मांग कर खा
लिए।
जब सुदामा ने आखिरी टुकड़ा मांगा, तो कृष्ण ने
कहा, 'यह सीमा से बाहर है। आखिर मैं भी तो भूखा
हूं।
मेरा तुम पर प्रेम है, पर तुम मुझसे प्रेम नहीं
करते।' और कृष्ण ने फल का टुकड़ा मुंह में रख
लिया।
मुंह में रखते ही कृष्ण ने उसे थूक दिया, क्योंकि वह
कड़वा था।
कृष्ण बोले,
'तुम पागल तो नहीं, इतना कड़वा फल कैसे खा गए?
'
उस सुदामा का उत्तर था,
'जिन हाथों से बहुत मीठे फल खाने को मिले, एक
कड़वे फल की शिकायत कैसे करूं?
सब टुकड़े इसलिए
लेता गया ताकि आपको पता न चले।
दोस्तों जँहा मित्रता हो वँहा संदेह न हो, आओ
कुछ ऐसे रिश्ते रचे...
कुछ हमसे सीखें , कुछ हमे
सिखाएं. अपने इस ग्रुप को कारगर बनायें।
किस्मत की एक आदत है कि
वो पलटती जरुर है
और जब पलटती है,
तब सब कुछ पलटकर रख देती है।
इसलिये अच्छे दिनों मे अहंकार
न करो और
खराब समय में थोड़ा सब्र करो.
कोई भी काम होता, दोनों साथ-साथ ही करते।
एक दिन दोनों वनसंचार के लिए गए और रास्ता भटक
गए। भूखे-प्यासे एक पेड़ के नीचे पहुंचे। पेड़ पर एक
ही फल लगा था।
कृष्ण ने घोड़े पर चढ़कर फल को अपने हाथ से तोड़ा। कृष्ण ने फल के छह टुकड़े
किए और अपनी आदत के मुताबिक पहला टुकड़ा सुदामा को दिया।
सुदामा ने टुकड़ा खाया और बोला,
'बहुत स्वादिष्ट! ऎसा फल कभी नहीं खाया। एक
टुकड़ा और दे दें। दूसरा टुकड़ा भी सुदामा को मिल
गया।
सुदामा ने एक टुकड़ा और कृष्ण से मांग
लिया। इसी तरह सुदामा ने पांच टुकड़े मांग कर खा
लिए।
जब सुदामा ने आखिरी टुकड़ा मांगा, तो कृष्ण ने
कहा, 'यह सीमा से बाहर है। आखिर मैं भी तो भूखा
हूं।
मेरा तुम पर प्रेम है, पर तुम मुझसे प्रेम नहीं
करते।' और कृष्ण ने फल का टुकड़ा मुंह में रख
लिया।
मुंह में रखते ही कृष्ण ने उसे थूक दिया, क्योंकि वह
कड़वा था।
कृष्ण बोले,
'तुम पागल तो नहीं, इतना कड़वा फल कैसे खा गए?
'
उस सुदामा का उत्तर था,
'जिन हाथों से बहुत मीठे फल खाने को मिले, एक
कड़वे फल की शिकायत कैसे करूं?
सब टुकड़े इसलिए
लेता गया ताकि आपको पता न चले।
दोस्तों जँहा मित्रता हो वँहा संदेह न हो, आओ
कुछ ऐसे रिश्ते रचे...
कुछ हमसे सीखें , कुछ हमे
सिखाएं. अपने इस ग्रुप को कारगर बनायें।
किस्मत की एक आदत है कि
वो पलटती जरुर है
और जब पलटती है,
तब सब कुछ पलटकर रख देती है।
इसलिये अच्छे दिनों मे अहंकार
न करो और
खराब समय में थोड़ा सब्र करो.
Sab se badhi vidhya konsi ?
‼दंडवत प्रणाम जय श्री कृष्णा‼
*सबसे बड़ी विद्या कौन सी है ब्रह्मविद्या ब्रह्मविद्या में स्पष्ट बताया हुआ है कि हमें एक निष्ठ होकर भक्ति करनी है एक निष्ठ भक्ति में सिर्फ और सिर्फ हमारे महाराज के 5 अवतार आते हैं एक निष्ठ भक्ति में सिर्फ और सिर्फ हमारे महाराज आते हैं और कुछ भी नहीं ग्रहण वाले दिन लोग बहुत कुछ करते हैं वह उनकी विद्या हैं पंचांग या ज्योतिछी विद्या है इन विद्याओं में जो विधि विधान बताए हुए हैं हमें वह मान्य नहीं हमें क्या मान्य है हमारे महाराज ने जो ब्रह्मविद्या में बताया हुआ है जो महाराज ने ब्रह्मविद्या सागर में जो भी बातें बताई हैं वह हमें मान्य हैं इसलिए इस दिन जिस दिन ग्रहण लगना होता है मंदिर नहीं जाना पूजा पाठ नहीं करना यह सब गलत है उल्टा मंदिर जाओ देव धर्म देव पूजा करो कुछ ना कुछ उपहार विधि करो देव पूजा को स्नान करवाओ देव पूजा ज्यादा करो एक माला करते हो तो दो माला करो साधु संतों से मिलो ज्ञान की चर्चा करो जिज्ञासा करो देव धर्म ज्यादा करो*
*बाकी यह नहा कर पूजा करना या फिर और जो भी तोड़के बताते हैं जो ब्राह्मण लोग वह नहीं करना चहीऐ यह सब गलत है हमारे लोगों को इन चीजों के उसमें में नहीं पड़ना उल्टा इस दिन ज्यादा देव धर्म करो बाकी का मार्गदर्शन श्री आनंद मुनि दादाजी जब टाइम लगे वह जरूर करेंगे दंडवत प्रणाम जय श्री कृष्ण सबसे महत्वपूर्ण बात यह है सबसे बड़ा धर्म कौन सा है ईश्वर धर्म है सबसे श्रेष्ठ धर्म कौनसा है ईश्वर का धर्म जो ईश्वर ने स्थापना करी हुई है जिस धर्म कि हम उपासक हैं मतलब कि महानुभाव पंथ धर्म के मुताबिक हमने चलना है उसमें कहीं पर भी नहीं आया हुआ कि जो भी ब्राह्मण लोग पंडित लोग विधि विधान बताते हैं ऐसा करें*
*हमारी ब्रह्मविद्या में नहीं बताया हुआ हमारी ब्रह्मविद्या में यही बताया हुआ है कि आप ज्यादा से ज्यादा देव धर्म करो बाकी संग्रह व्यवहार पालो इन बातों का बताया हुआ है बाकी हमें इनसे कोई दुष्परिणाम पड़ेगा हमारे शरीर के ऊपर जा फिर यह सब बातें छोड़ दो जिसको जो भोगना है उसको वह भोगना ही पड़ेगा कर्मों के अनुसार जो प्राप्त होना है वह उसको प्राप्त होगा ही और जो नहीं प्राप्त हो ना वह उसको कभी भी प्राप्त नहीं हो ना सिर्फ एक महाराज की आराधना करने से सब कुछ बदल सकता है जो नहीं है किस्मत में वह भी प्राप्त हो सकता है और जो प्राप्त है उसमें और भी बढ़ावा महाराज ही दिलवा सकते हैं और कोई नहीं मेरी तोड़ की फोड़की हिंदी शब्दों की रचना गलत भी हो सकती है और कुछ गलत लिखा हो तो उसके लिए तहे दिल से क्षमा दंडवत प्रणाम जय श्री कृष्णा बाकी का सारा मार्गदर्शन और भी साधु संत महात्मा लोग जरूर करें दंडवत प्रणाम‼
*सबसे बड़ी विद्या कौन सी है ब्रह्मविद्या ब्रह्मविद्या में स्पष्ट बताया हुआ है कि हमें एक निष्ठ होकर भक्ति करनी है एक निष्ठ भक्ति में सिर्फ और सिर्फ हमारे महाराज के 5 अवतार आते हैं एक निष्ठ भक्ति में सिर्फ और सिर्फ हमारे महाराज आते हैं और कुछ भी नहीं ग्रहण वाले दिन लोग बहुत कुछ करते हैं वह उनकी विद्या हैं पंचांग या ज्योतिछी विद्या है इन विद्याओं में जो विधि विधान बताए हुए हैं हमें वह मान्य नहीं हमें क्या मान्य है हमारे महाराज ने जो ब्रह्मविद्या में बताया हुआ है जो महाराज ने ब्रह्मविद्या सागर में जो भी बातें बताई हैं वह हमें मान्य हैं इसलिए इस दिन जिस दिन ग्रहण लगना होता है मंदिर नहीं जाना पूजा पाठ नहीं करना यह सब गलत है उल्टा मंदिर जाओ देव धर्म देव पूजा करो कुछ ना कुछ उपहार विधि करो देव पूजा को स्नान करवाओ देव पूजा ज्यादा करो एक माला करते हो तो दो माला करो साधु संतों से मिलो ज्ञान की चर्चा करो जिज्ञासा करो देव धर्म ज्यादा करो*
*बाकी यह नहा कर पूजा करना या फिर और जो भी तोड़के बताते हैं जो ब्राह्मण लोग वह नहीं करना चहीऐ यह सब गलत है हमारे लोगों को इन चीजों के उसमें में नहीं पड़ना उल्टा इस दिन ज्यादा देव धर्म करो बाकी का मार्गदर्शन श्री आनंद मुनि दादाजी जब टाइम लगे वह जरूर करेंगे दंडवत प्रणाम जय श्री कृष्ण सबसे महत्वपूर्ण बात यह है सबसे बड़ा धर्म कौन सा है ईश्वर धर्म है सबसे श्रेष्ठ धर्म कौनसा है ईश्वर का धर्म जो ईश्वर ने स्थापना करी हुई है जिस धर्म कि हम उपासक हैं मतलब कि महानुभाव पंथ धर्म के मुताबिक हमने चलना है उसमें कहीं पर भी नहीं आया हुआ कि जो भी ब्राह्मण लोग पंडित लोग विधि विधान बताते हैं ऐसा करें*
*हमारी ब्रह्मविद्या में नहीं बताया हुआ हमारी ब्रह्मविद्या में यही बताया हुआ है कि आप ज्यादा से ज्यादा देव धर्म करो बाकी संग्रह व्यवहार पालो इन बातों का बताया हुआ है बाकी हमें इनसे कोई दुष्परिणाम पड़ेगा हमारे शरीर के ऊपर जा फिर यह सब बातें छोड़ दो जिसको जो भोगना है उसको वह भोगना ही पड़ेगा कर्मों के अनुसार जो प्राप्त होना है वह उसको प्राप्त होगा ही और जो नहीं प्राप्त हो ना वह उसको कभी भी प्राप्त नहीं हो ना सिर्फ एक महाराज की आराधना करने से सब कुछ बदल सकता है जो नहीं है किस्मत में वह भी प्राप्त हो सकता है और जो प्राप्त है उसमें और भी बढ़ावा महाराज ही दिलवा सकते हैं और कोई नहीं मेरी तोड़ की फोड़की हिंदी शब्दों की रचना गलत भी हो सकती है और कुछ गलत लिखा हो तो उसके लिए तहे दिल से क्षमा दंडवत प्रणाम जय श्री कृष्णा बाकी का सारा मार्गदर्शन और भी साधु संत महात्मा लोग जरूर करें दंडवत प्रणाम‼
Subscribe to:
Posts (Atom)












